Je belangrijkste rapport is de lijst met zoekopdrachten zonder resultaat

Elke zoekbalk houdt bij wat erin getypt wordt. De meeste organisaties kijken naar de populairste zoekopdrachten — dat voelt logisch, maar het is de minst bruikbare lijst die je kunt maken. Wat vaak gevonden wordt, is per definitie al in orde.

De interessante lijst is de andere: de zoekopdrachten die nul resultaten opleverden. Die vertellen twee dingen tegelijk, en het is de moeite waard om ze uit elkaar te houden.

Ontbrekende content

Als tien collega's zoeken op "gevel avondlicht" en er komt niets terug, dan is dat een briefing. Niet een gevoel dat er misschien iets ontbreekt, maar een geteld verzoek van tien mensen die het nodig hadden en het niet vonden.

Verkeerd beschreven content

Vaker nog bestaat het beeld wel, maar heet het anders. De fotograaf noemde het gebouw_02.jpg, de AI-laag zag "architectuur", en niemand zoekt op architectuur. Dat is geen inhoudelijk gat maar een taalprobleem — op te lossen met een synoniem, niet met een nieuwe fotoshoot.

Het verschil zie je door te kijken of er iets in de buurt bestaat. Vandaar dat sökbar bij een lege uitkomst ook de semantische treffers laat zien: als daar wél iets tussen staat, weet je dat het een taalprobleem is.

Waarom bijna niemand ernaar kijkt

Omdat het een rapport is dat je ongelijk geeft. Een lijst met dingen die je mensen niet konden vinden leest als een lijst met fouten. Maar het is het goedkoopste onderzoek dat je kunt doen: je gebruikers hebben het al voor je ingevuld.